hard werken
Hard werken
Toen ik vanmorgen mijn ogen opende, dacht ik, wat zal ik het eerst gaan doen. Allerlei klusjes, grote en kleine, borrelen in me op. Strijken, boodschappen doen, werken in de tuin, gordijnen inkorten of deuren schilderen. Voorlopig nog genoeg te doen, maar ik verlang altijd naar buiten. Daar waar ik mijn inspiratie kan opdoen. Daar waar een mens al werkend in de tuin, zijn gedachten op een rijtje kan zetten. Althans, zo werkt dat bij mij.
Dus laarzen aan en gewapend met snoeischaar, schop, hark, takkenschaar en bladhark begint het feest. Het feest dat verlangt naar de LENTE en dat zijn best moet doen om niet nu al op te vallen. Sneeuwklokjes die bloeien en narcissen laten al wat geels in hun knoppen schemeren. Allerlei struiken en bomen laten hun knopen zwellen. Dode takken op het gazon inspireren mij door hun prachtige, grillige vormen. De één recht en dun van bast en de ander kronkelig, net alsof hij niet wist welke kant hij op moest groeien. En dan al dat mos in het gazon. Eigenlijk te mooi om te verdelgen, want het glinstert en schittert door de dauw die er nog op ligt. Zo makkelijk als je een glinstering in een oog kan schilderen, zo moeilijk lijkt het me om dauw weer te geven.
Dan fiets er een bekende langs. Ze roept, "hard werken zeker?" Ik antwoord: "nou, maar wel lekker buiten."