Corine Kroezen

Te lang geleden.

Ik voel mij net Martin Bril die elke dag een colum in de Volkskrant schrijft. Alleen is hij er al jaren aan gewend en is het voor mij allemaal nog een beetje nieuw. In het begin ben je enthousiast, maar algauw komen er andere dingen tussen door. Wat dan?Nou, dat is wel onder woorden te brengen. Een grote drang naar leven overspoelt mij elke dag weer en die maakt dat mijn dagen te kort zijn. Hoor ik andere mensen weleens over verveling, dan begrijp ik daar nooit iets van. Niet dat ik het druk heb, want een officiele baan heb ik niet en ik kan mijn tijd zelf indelen. Toch zijn er zoveel leuke dingen te doen. Neem nou een dag als vandaag. Al weken was er door de tuinclub waar ik lid van ben een uitje gepland naar de Botanische tuinen in Utrecht. Het was natuurlijk niet het meest geweldige weer en ook was de tijd van het jaar niet opperbest, toch lieten wij ons niet weerhouden te gaan. En ook al liepen we in de miezerregen, de wonderen die ik er heb gezien, mochten er zijn.  Prachtige sneeuwklokjes, paarse krokussen, gele narcissen en toverhazelaars bloeien al. Heel veel bomen zijn in knop en houden de adem in tot ze eindelijk weer kunnen groeien en bloeien. Dat inspireert me weer om met vrolijke kleuren aan de slag te gaan, de miezer te verdrijven en de lente welkom te heten.